Η γενιά της κατοχής...

Η μητέρα μου σκουπίζει τον αυλόγυρο του μαγαζιού και ένας πελάτης μας έρχεται και ψωνίζει ένα πακέτο τσιγάρα ROTHMAN'S INTERNATIONAL και ένα ουίσκυ CARDHU. Καθώς βγαίνει από το μαγαζί και μπαίνει μέσα στο αυτοκίνητό του, πιάνει συζήτηση με την μητέρα μου για την εποχή των δεκαετιών 1940-1950 που μεγάλωσαν δύσκολα και το ότι ειναι η πιο αδικημένη γενιά από όλες και ότι σήμερα οι άνθρωποι των 30 και κάτω είναι καλομαθημένοι και δεν έχουν ζήσει τίποτα απο όλα αυτά που πέρασαν αυτοί και ούτε μπορούν καν να φανταστούν τα παλιά χρόνια.

Και όλα αυτά να στα λέει άνθρωπος που μόλις ψώνισε από τα πιο ακριβά τσιγάρα και ουίσκυ, καθισμένος πίσω από το τιμόνι μιας BMW 735, με τον κλιματισμό στο φουλ και τα νερά να στάζουν κάτω από το αυτοκίνητο και να καταλήγουν στα μαζεμένα φύλλα που είχε σκουπίσει η μητέρα μου. Τελικά έβαλε μπρος κι έφυγε γιατί χτύπησε το τηλέφωνό του (ολοκαίνουριο IPHONE 3GS παρακαλώ!). Ήταν μια κοπέλα από το ξενοδοχείο του και τον ήθελε γιατί υπήρχε κάποιο πρόβλημα με ένα group 60 ατόμων που μόλις είχε φτάσει.

Μιλάμε για πολύ πείνα ρε παιδιά. Σκούπιζε εσύ ΜΑΝΑΑΑΑΑΑΑΑ....

Μιλάμε για πολύ σακούλα !!!

Μιας και δεν συμβαίνει κάτι το ιδιαίτερο τις τελευταίες μέρες, θα δανειστώ τον δισκογραφικό όρο "bonus track" για να προσδιορίσω μια ιστορία από το περασμένο καλοκαίρι που λόγω φόρτου εργασίας δεν δημοσιεύθηκε στην ώρα της...

Μάνα και κόρη έρχονται για ψώνια. Εγώ στο ταμείο. Μου λέει η μάνα :

- Θα μου δώσετε μία σακούλα ?
- Τι θέλετε να βάλετε μέσα ?
- Αυτά που θα ψωνίσουμε.
- Πάρτε ένα καλαθάκι πρώτα και μόλις τελειώσετε και τα φέρετε στο ταμείο θα τα βάλουμε σε σακούλες, τις απαντώ εγώ.

Λίγο στραβομουτσούνιασε αλλά δεν το βρίσκω λογικό να ψωνίζεις ρίχνοντας πράγματα στη σακούλα ενώ υπάρχουν καλαθάκια. Άσε και την ταλαιπωρία (αν είναι πολλά τα ψώνια) στο να τα βγάλεις μετά από μέσα για να τα χτυπήσεις στην ταμειακή και να μπουν σε άλλη σακούλα.

Έρχονται λοιπόν στο ταμείο και γίνοται οι εξής ενέργειες:

Είδος : Σαμπουάν στο καλαθάκι.
Εγώ : Το βγάζω από το καλαθάκι και το χτυπάω στη μηχανή.
Η μάνα : Στρώνει σαν σεντόνι μία μικρή σακούλα και τυλίγει(!) μέσα το σαμπουάν.
Η κόρη : Ανοίγει μία μικρή σακούλα, βάζει το τυλιγμένο σαμπουάν μέσα και την κλείνει από πάνω κάνοντας κόμπο.

Στα 10 προιόντα που πήρανε έγινε η παραπάνω διαδικασία. Σύνολο 20 σακούλες...

Και το αποκορύφωμα, η φράση της μάνας :

- Ααααααααα τώρα πως θα γίνει ? Τόσες σακούλες πως θα τις πάρουμε ? Χριστίνα, πάρε παιδί μου και 2 μεγάλες σακούλες να τα μοιράσουμε, για να κουβαλήσουμε μισά εσύ και μισά εγώ.

Τελικό Σύνολο : 22 σακούλες για 10 πράγματα....

Την επόμενη μέρα ξαναήρθαν. Ξανά το ίδιο βιολί. Μόλις άρχισε λοιπόν η διαδικάσία "συσκευασίας", λέω:

- Σας φαίνεται λογικό ?
- Ποιο πράγμα ?
- Αυτό που κάνετε. Τυλίγετε ένα ένα τα πράγματα σε σακούλα και τα βάζετε ξεχωριστά πάλι το καθένα στη δικιά του σακούλα.
- Ααααα μπορεί να ανοίξει κάποιο και να λερώσει τα υπόλοιπα. Έτσι είναι πιο σίγουρα.
- Ναι αλλά με αυτό το ρυθμό εμείς δεν θα έχουμε σακούλες να δώσουμε στους υπόλοιπους πελάτες. Αν χρειάζεστε για κάποιο λόγο παραπάνω σακούλες, ζητήστε μου και θα σας δώσω.

Παράτησε τα πράγματα κι έφυγε.

υ.γ. Επειδή κάποιοι μπορεί να αναρωτηθούν για αυτό, να σημειώσω ότι ΔΕΝ χρεώνουμε τις σακούλες.